|
Les 2: Een stekelige les Bron: Methode Leefwereld van Jacob Dijkstra |
||||
| Oei, de bal vliegt over het prikkeldraad.
Mirjam moppert.
Die zal zij moeten halen.
Krááák. Jawel hoor.
Een scheur in haar broek!
Nu krijgt ze vast op haar kop.
Waarom zit dat prikkeldraad nou juist om hun voetbalveldje?
Er zijn ook planten met prikkeldraad.
We bedoelen daarmee planten met stekels of doornen.
Je hebt je vast wel eens aan een roos geprikt.
Rozen hebben stekels.
Ze zitten aan de steel.
Je kunt ze er vrij makkelijk afhalen.
Er zijn nog veel meer planten met stekels.
Distels zitten er helemaal vol mee.
Er zijn ook struiken met doornen.
De zuurbes is zo'n struik.
Misschien staat hij wel bij jullie school.
Doornen zijn grote, houtige punten.
Je kunt je er flink pijn aan doen.
|
Met stekels of doornen beschermt de plant zich tegen planteneters.
Eigenlijk zegt de plant:
'Blijf van me af!'
Dieren eten geen prikkende planten.
Koeien lopen met een boog om distels heen.
Brandnetels hebben geen stekels of doornen.
Toch kunnen ze gemeen prikken.
Op de brandnetel zitten brandharen.
Dat zijn kleine doorzichtige buisjes met gif.
Het topje breekt heel gauw af.
Zo komt het gif in je huid.
Dat gif is niet gevaarlijk, maar het prikt wel.
Je krijgt er ook bulten van.
Niet gaan krabben, hoor!
Dan krijg je er steeds meer last van.
Vaak staat er weegbree in de buurt van brandnetels.
Wrijf met een blaadje van een weegbree op de zere plek.
Dan gaat het branderige gevoel vlug over.
Koeien laten de brandnetels ook staan.
Maar slakken en rupsen trekken er zich niets van aan.
Die smullen heerlijk van de plant.
|
Een paar planten lijken veel op brandnetels.
Dieren en ook veel mensen denken dat ze prikken.
Daarom komt niemand er aan.
En zo blijven die planten ook staan, net als de brandnetel.
Dieren kunnen ook prikken en steken.
Vooral beerrupsen zitten vol met prikharen.
Daar zit ook gif in dat pijn kan doen.
Het zijn dus een soort lopende brandnetels.
Veel vogels lusten daarom geen beerrupsen.
Stekelbaarsjes hebben stekels op hun rug.
Roofvissen zullen ze dus niet inslikken.
Een egel is een wandelend speldenkussen.
Bij gevaar rolt hij zich op tot een bal.
Met al zijn stekels uit.
Knappe hond die hem dan nog wat doet.
|
||
